Το ψέμα υψηλού επιπέδου

Μερικοί θέλουν να απαλύνουν τις ανησυχίες για τις πατέντες λογισμικού υποστηρίζοντας ότι μόνο οι μεγάλες ανακαλύψεις θα μπορούν να πατεντοποιηθούν. Αυτό δεν είναι και τόσο ρεαλιστικό βλέποντας το πως δουλεύει το σύστημα με τις πατέντες.

Δεν σημαίνει και πολλά το τη λεει μια νομοθεσία για το πόσο υψηλό πρέπει να είναι το επίπεδο μιας εφεύρεσης για να μπορεί να πατενταριστεί. Αυτή η υποχρέωση μπορεί να αναφέρεται στο νόμο με τον πιο περιγραφικό και αλάνθαστο τρόπο και παρόλα αυτά να μην έχει καμία ισχύ. Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο νόμος για πατέντες που να επιτρέπει καθαρά τις «συνηθισμένες πατέντες». Παρόλα αυτά συμβαίνει παντού το ότι δίνονται. Δεν είναι θέμα νομοθεσίας. Είναι πάντα στο εκτελεστικό επίπεδο. Θεωρητικά, δεν θα υπήρχαν πουθενά συνηθισμένες πατέντες, ακόμη και ο νόμος περί πνευματικών δικαιωμάτων δεν προστατεύει τα πάντα (μόνο ότι αξίζει προστασία).

Μέχρι να υπάρξει μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης, το Ευρωπαϊκό σύστημα πατέντων θα δίνει πατέντες για ιδέες χαμηλού επιπέδου. Είναι πάντα η επιθυμία αυτού που κάνει αίτηση για μια πατέντα να λάβει μια πατέντα πάνω σε μια όσο πιο ευρεία και γενική ιδέα γίνεται. Όσο πιο ευρεία είναι η πατέντα, τόσο πιο ισχυρή θα είναι στις δοσοληψίες με τους ανταγωνιστές και στην απόσπαση χρημάτων για προστασία. Όσο πιο υψηλό είναι το επίπεδο της πατενταρισμένης ιδέας, τόσο πιο εξειδικευμένη είναι και τόσο πιο δύσκολο είναι για κάποιον να την «παραβεί» άθελα του. Έτσι το οικονομικά καλύτερο όριο για μια πατενταρισμένη ιδέα, είναι να πληρεί τα χαμηλότερα δυνατά κριτήρια για να περάσει την εξέταση. Είναι δουλεία των ειδικευμένων στις πατέντες δικηγορών να εκφράσουν και τις πιο απλές ιδέες με έναν πολύ περιγραφικό και στομφώδη τρόπο έτσι ώστε ο εξεταστής να εντυπωσιαστεί ακόμα και όταν δεν θα έπρεπε.

Μόνο η απομάκρυνση από τη νοοτροπία της ποσότητας για πατέντες και από τον πολλαπλασιασμό τους, μπορεί πραγματικά να ανεβάσει την ποιότητα των πατεντων. Αν οι χώρες και οι εταιρίες σταματούσαν να υπολογίζουν τα αποτελέσματα τις ανανέωσης τους μετρώντας πατέντες, τότε θα είχαμε ένα κλίμα μέσα στο οποίο τα γραφεία πατεντών θα επέτρεπαν στους εξεταστές τους να συγκεντρωθούν στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση του ΕΓΠ, θα έπρεπε να αλλάξει και ο τρόπος αυτοχρηματοδότησ ής του από την χρέωση για την επεξεργασία πατέντων.

Ακόμα και οι μη συνηθισμένες πατέντες λογισμικού είναι αρνητικές για την οικονομία της Ευρώπης. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι κάτι σαν τον αλγόριθμο του ΜΡ3 για τη συμπίεση των δεδομένων της μουσικής είναι ένα μεγάλο επιστημονικό επίτευγμα. Παρόλα αυτά, ούτε αυτό δεν αξίζει να πατενταριστεί, γιατί μέσα στα 20 χρόνια που ισχύει μια πατέντα, ακόμα και το ΜΡ3 πολύ εύκολα θα ξαναεφευρεθεί από κάποιον άλλο. Δεν υπάρχει κανένα όφελος για την κοινωνία να δίνονται πατέντες για «εφευρέσεις» που θα γινόντουσαν έτσι κι' αλλιώς.