Er bestaat geen bescherming tegen de octrooien van je concurrenten anders dan een immense tegendreiging. Het gaat allemaal om een balans van angst, zoals in de Koude Oorlog.
In de kernbewapeningswedloop van de zeventiger en tachtiger jaren hadden zowel de Verenigde Staten als de Sovjetunie de kracht om elkaar te vernietigen.
Zij deden dat slechts in fils zoals "The Day After". In werkelijkheid gebruikte geen van hen ooit een kernwapen tegen de ander omdat zij wisten dat dat op een apocalyps zou uitlopen, het einde van de wereld.
Grote octrooiarsenalen zijn ook als kernwapens.
Als IBM en Siemens elkaar over hun talloze octrooien moesten bestrijden, is het goed mogelijk dat geen van hen zou overleven. Siemens bezit zo vele octrooien dat IBM niet kan garanderen dat geen van zijn producten er "inbreuk op maakt", en vice versa. Elk bedrijf zou vele produkten van andere bedrijven kunnen aanvallen met beweringen van "octrooischending". Alleen al de kosten van de rechtzaken zouden miljarden bedragen, en de klanten zouden in drommen weglopen. Dus, net zoals de Amerikanen en de Sovjets, halen ze nooit de trekker over.
"Helaas ziet Oracle zich gedwongen om zich te beschermen door, bij wijze van verdedigingsstrategie, selectief octrooien aan te vragen die de beste kansen bieden op wederzijdse licentieverlening tussen Oracle en andere bedrijven die inbreuk op octrooien beweren."
Oracle Corporation octrooibeleid
Tussen grote ondernemingen zijn er formele en informele niet-aanvalsverdragen wat betreft octrooien.
Formeel betekent: ze tekenen een "overeenkomst voor wederzijdse licentieverlening", waaronder het beide partijen officieel is toegestaan alle of enkele van elkaars octrooien te gebruiken, of het betekent een "convenant om geen rechtzaak aan te spannen". Informeel betekent: ze tekenen niets maar er is sprake van een verstandhouding dat zij elkaar geen kwaad zullen doen.
De onderlinge licentieverleningsovereenkomsten tonen de absurditeit van het octrooisysteem aan.
De grote bedrijven geven elkaar, d.w.z. hun grootste concurrenten, volledige toegang tot hun gehele octrooiportefeuilles, maar doen net alsof octrooien noodzakelijk waren om innovatie te beschermen. Echte bescherming is geen wederzijdse licentie. Kunt u zich een boekuitgever voorstellen die zijn grootste concurrent toestaat om elk van zijn boeken te publiceren? Het zou zelfmoord zijn.
Klik om te lezen waarom octrooien onrechtvaardig zijn en grote bedrijven begunstigen ten opzichte van kleinere innovatieve ondernemingen.