De MKB-misleiding

Als iemand u berooft en uw geld afneemt, is dat al erg genoeg. Het is nog erger als hij u vertelt dat dat eigenlijk goed voor u is. Sommigen van diegenen die octrooien willen inzetten tegen het midden- en kleinbedrijf doen precies dat.

Het staat buiten kijf dat een groot aantal kleine en middelgrote ondernemingen (MKB) diep bezorgd zijn over softwareoctrooien. De in Brussel gevestigde CAE-PME, een organisatie van 22 MKB-bonden uit 19 landen, schaart zich bij de meest luidruchtige critici van softwareoctrooien. De FFII, die de actiefste lobbygroep is tegen softwareoctrooien in Europa, heeft de steun gekregen van duizenden bedrijven en ondernemers. Toen het Duitse federaal Ministerie van Economie en Arbeid een enquête verspreidde over softwareoctrooien, kwamen er binnen 10 dagen ongeveer 1.000 antwoorden binnen van meestal kleine en middelgrote bedrijven, terwijl ze er maar rond de 100 hadden verwacht.

Het is hypocriet dat sommige grote bedrijven softwareoctrooien eisen en vervolgens zeggen dat kleine en middelgrote bedrijven hiervan zouden profiteren. Deze bedrijven kunnen voor zichzelf spreken. Ze hebben grote bedrijven niet gevraagd of geautoriseerd om namens hen te spreken. Net zo zijn de leden van het octrooisysteem, waaronder octrooiadvocaten, geen legitieme vertegenwoordigers van kleine en middelgrote bedrijven in dit debat. Het eigenbelang van degenen die geld verdienen op octrooien is overduidelijk.

De enige manier waarop kleine en middelgrote bedrijven kunnen profiteren van softwareoctrooien is door octrooiprofiteurs te worden. Als een bedrijf geen produkten op de markt heeft, of alleen zeer gespecialiseerde die eigenlijk maar met een enkel softwareoctrooi corresponderen, dan bevinden ze zich zeker in een positie om hun octrooien af te dwingen tegenover grote bedrijven. In alle andere scenario's wordt midden- en kleinbedrijf benadeeld door het octrooisysteem. Terwijl grote bedrijven zich makkelijk meerdere octrooiaanvragen per dag kunnen veroorloven, moet het MKB haar inspanningen richten op produktontwikkeling. Kleine bedrijven kunnen het zich niet veroorloven om te veel interne tijd weg te halen bij ontwikkeling, alleen maar om octrooien aan te vragen.

Het zou een zelfmoordmissie zijn voor een klein of middelgroot bedrijf om een groot bedrijf aan te klagen over een octrooi, als het eerste bedrijf afhankelijk is van inkomstenstromen van verkopen van haar eigen produkten. Stel, er is een bedrijf met één produkt dat 300.000 regels broncode bevat. Dat is een aanzienlijk aantal maar het is niet uitzonderlijk groot. Er zijn veel programma's die bestaan uit miljoenen regels broncode. Als dat bedrijf nu IBM zou willen aanklagen wat betreft een octrooi, zou het eerst zeker moeten stellen dat het zelf geen "inbreuk" maakt op een van IBMs' octrooien. Het vergelijken van 300.000 programmaregels met 40.000 octrooien, waarbij elk octrooi omschreven is met een tekst van meerdere pagina's in zeer abstracte taal, is simpelweg onmogelijk. Het kleine bedrijf hoeft het dus niet eens te proberen. Als het dat wel doet, dan zal IBM de kleinere speler zich snel laten realiseren dat macht gelijkstaat aan recht in het octrooisysteem.

Klik hier om te lezen over de misleiding dat de EU-richtlijn op softwareoctrooien de praktijk van het EOB zou moeten sanctioneren